Nadmiarowa rzeczywistość – tekst kuratorski w prostym języku

Nadmiarowa rzeczywistość

Żyjemy w świecie, w którym często jest po prostu za dużo: obowiązków, informacji, oczekiwań i możliwości. Ciągle się spieszymy i próbujemy sprostać kolejnym wymaganiom. Nadmiar może powodować zmęczenie, stres i poczucie zagubienia. Warto jednak pamiętać, że nie wszyscy doświadczają nadmiaru. Dla wielu osób problemem jest brak podstawowych rzeczy i możliwości. Zarówno nadmiar, jak i niedostatek mogą sprawiać, że trudno odnaleźć się w świecie i znaleźć przestrzeń dla siebie.

Tytuł wystawy odnosi się również do jej powstawania. Okazało się, że wszystkich prac nie da się pokazać jednocześnie w jednej przestrzeni. Wystawa została więc podzielona na trzy części. Środkową część tworzą działania performatywne.

To, co początkowo było problemem organizacyjnym, stało się ważnym tematem wystawy. Nadmiar pojawiał się także podczas jej przygotowania – w liczbie pomysłów, zadań, terminów i procedur.

Dziesięć osób artystycznych pokazuje różne spojrzenia na współczesny świat. Wystawa łączy różne formy i media: instalacje, obiekty, VR, gry i performanse. Prace dotyczą między innymi tożsamości, technologii, nauki, kultury cyfrowej, śmierci, przyszłości i problemów społecznych.

Tożsamość

Jednym z tematów wystawy jest tożsamość – pytanie o to, kim jesteśmy i jak wpływa na nas otoczenie.

Weronika Płatek w pracy Undefined_002 tworzy alter ego i zastanawia się, jak bardzo możemy dopasować się do świata opartego na konsumpcji.

Nina Tabor w Projekcie Lalkazacji Ludzkości pokazuje, jak grupa może wpływać na jednostkę i jej poczucie niezależności.

Marcin Zonenberg w pracy Core Stability: Repetitive Aligning oraz Józef Joachimiak w grze Xcalibur podejmują temat tożsamości płciowej. Pokazują, że nie każdy musi odnajdywać siebie w tradycyjnym podziale na kobiecość i męskość.

Zmagania z systemem

Kolejna grupa prac dotyczy systemów, które wpływają na nasze życie – technologii, społeczeństwa i sposobu, w jaki rozumiemy świat.

Magdalena Borzęcka w pracy Nie jestem robotem pyta, co oznacza bycie człowiekiem w świecie sztucznej inteligencji i botów. Praca zwraca też uwagę na znaczenie bezpośredniego kontaktu z drugim człowiekiem.

Borys Oleński w Anioł historii łapie się za głowę przygląda się temu, jak rozumiemy katastrofy i jak nadajemy im znaczenie.

Patrycja Wysokińska w 2046: Rytuał nieśmiertelności podejmuje temat śmierci i ludzkiego pragnienia nieśmiertelności.

Alesia Maisea w pracy Chimera zastanawia się nad granicami rozwoju nauki i nad tym, jaką odpowiedzialność ponosimy za eksperymenty na organizmach żywych.

Współczesna galeria?

Ostatnia część wystawy dotyczy samej galerii i tego, co dzieje się w niej za kulisami.

Alicja Rytowska i Aleksandra Wierucka w działaniu Artysta obecny podczas montażu przyglądają się przestrzeni galerii i procesowi zmiany jednej wystawy w drugą.

Ich działanie pokazuje widzom coś, czego zwykle nie widzą – moment demontażu jednej wystawy i przygotowywania kolejnej. Galeria staje się dzięki temu nie tylko miejscem prezentowania sztuki, ale także miejscem pracy, zmian i eksperymentów.