„Czy możliwy jest tu ogród?”
Kolektyw:
Ola Andrzejewska, Jagoda Bergel, Michalina Kaczmarek, Zuzanna Kotwas, Jan Polak, Maks Sikorski
Martyna Stołpiec, Milena Stryjewska, Helena Zdrojewska
Od lewej: Helena Zdrojewska, Maks Sikorski, Jagoda Bergel, Milena Stryjewska, Michalina Kaczmarek, Martyna Stołpiec, Ola Andrzejewska, Jan Polak, Zuzanna Kotwas, tłumaczka PJM Katarzyna Olkowska
Czy możliwy jest tu ogród? – to pytanie, które dosłownie i metaforycznie wyznaczyło kierunek dla naszego projektu badawczo-artystycznego. Teren zieleni przy Mazowieckim Instytucie Kultury, choć pozornie zwyczajny, stał się dla nas laboratorium – miejscem, gdzie poszukiwaliśmy innych niż oczywiste sposobów rozumienia przestrzeni wspólnej.
Punktem wyjścia był status samego terenu: przestrzeń, którą badaliśmy, na co dzień pozostaje niedostępna. Znajduje się za zamkniętą bramą, niewidoczna i wyłączona z codziennego użytkowania. Sytuację dodatkowo komplikuje specyficzna struktura administracyjno-prawna miejsca: wielość właścicieli posiadających prawa do różnych obszarów terenu oraz piętrowa drabina decyzyjna. Suma powyższych warunków sprawia, że trudno jest podejmować długofalowe działania na rzecz ożywienia terenu i oddania go w ręce mieszkańców.
Wyszliśmy z założenia, że to, co obecnie możemy zrobić dla tego miejsca, to potraktować je poważnie i przebadać, aby wskazać jego twórczy i społeczny potencjał. Nasze badania objęły wiele warstw terenu: przyglądaliśmy się jego historii, strukturze biologicznej, jakości gleby i powietrza, otaczającej architekturze oraz estetyce. Każdy z tych obszarów odsłaniał inne aspekty przestrzeni – czasem zapomniane, czasem wyparte, a czasem zaskakująco żywe. W projekt zaangażowani byli: studentki, studenci, wykładowczyni School of Form oraz kuratorki z Galerii XX1 i Galerii Foksal, którzy pracowali razem nad wykreowaniem metod badawczych dopasowanych do specyfiki tego miejsca. Działaliśmy procesowo i eksperymentalnie, nie zakładając z góry rezultatów. Ważniejsze od końcowego efektu było dla nas doświadczenie przestrzeni, o której chcieliśmy dalej opowiedzieć.
Ten zin to dokumentacja naszej pracy — fragmentaryczna, wielogłosowa, niekiedy chaotyczna, ale szczera wobec procesu, który przeszedł nasz zespół. Na końcu publikacji znajduje się część spekulatywna – przestrzeń na wyobrażenie sobie, co mogłoby się wydarzyć, gdyby potraktować ten teren jako pole do twórczych interwencji, alternatywnych opowieści o mieście.
Organizatorzy:
Mazowiecki Instytut Kultury, Galeria XX1, Galeria Foksal
Partnerzy: School of Form SWPS, NN6T
Podziękowania:
Beata Frankowska-Patrzykont
Zdjęcia:
Ignacy Skwarcan
